Hoofdstuk 211 Er is iets mis
Samantha's perspectief
Ik haalde diep adem en begroef mijn gezicht dieper in een van papa's overhemden. Ik kon hem vaag ruiken. Met een zucht liep ik weg van de kledingkast en bekeek mijn handenwerk. Ik had al zijn overhemden opnieuw gerangschikt volgens het kleurenspectrum van de regenboog. Het zag eruit als iets waar mijn vader van zou genieten.
Jammer dat ik dat niet gedaan heb toen hij nog leefde.